[KP] Seth Raakielson

Imię: Seth

Nazwisko: Raakielson

Pseudonim: Cholera, Paskuda, Zmora, ŻyciowyBłąd, Utrapienie*

Płeć: Kobieta

Rasa: Człowiek

Wiek: 20 lat

Zawód: Artystka-malarka (trudno więc mówić tu o zawodzie)

Wygląd: Niezbyt wiele odziedziczyła po matce w ogóle, ale jeśli wziąć pod uwagę wygląd Seth, można byłoby stwierdzić, że tamta kobieta nie ma prawa być jej matką. Różnią się niemalże we wszystkim. Co jako pierwsze rzuca się w oczy? Jej wzrost. Idzie sobie spokojnie mieszkaniec Nobulusa, a tu nagle dziewucha, która przerasta wielu ludzkich mężczyzn. Gdyby tak ją zmierzyć, wyszłoby coś około 180cm wzrostu, ale nie jest to właściwie wszystko. Seth nosi TYLKO wysokie buty, przez co góruje wzrostem nad jeszcze większą ilością osób. Ma bardzo długie, szczupłe nogi. W ogóle jest bardzo szczupła. Z czystym sumieniem każdy może przyznać, że pod tym względem jest wierną kopią swojego ojca. Jako drugie zauważa się jej włosy. Gęste, długie, śliczne loki o kolorze mlecznej czekolady. Czasem nosi je rozpuszczone, innym razem wiąże na czubku głowy wysoką kitkę. Czasem zaplata z nich gruby warkocz, a jeszcze kiedy indziej plącze w ciasny kok, który zakrywa barwną chustką. Często wplata w nie masę kolorowych koralików i piórek. Ma delikatną twarz przypominającą młode słowianki. Świat ogląda dużymi, migdałowatymi oczami o barwie letniego nieba, które można było widzieć na, świętej pamięci, Ziemi. Drobny, lekko zadarty nosek i malinowe usta dodają jej tylko niewinnego wyglądu, choć wcale taka niewinna nie jest. Zazwyczaj maluje się bardzo mocno - jako artystka uważa, że musi wyglądać oryginalnie (czyżby kolejna cecha wspólna z tatuniem?). Nie ma reguły mówiącej o tym, jakiego koloru kredki do oczu lub eyelinera użyje, podobnie ma się rzecz ze wszelkimi cieniami. I to, że zazwyczaj barwi się nimi powieki, nie znaczy, że ona zrobi to samo! Ubiera się równie kolorowo, co maluje. W jej szafie mnóstwo jest kolorowych spodni i spódniczek, a także sukienek: niektóre są bardzo krótkie i wyzywające, inne eleganckie, a jeszcze inne przywodzą na myśl stroje ludowe z Ziemi. Z równym uwielbieniem nosi każde ze swoich kolorowych ubrań, bardzo odważnie dobierając kolory. Lubuje się w połączeniach szarości z tymi najbardziej wyrazistymi, rażącymi barwami. 

Charakter: Można powiedzieć, że została wychowana przez ojca, bo pierwszych pięciu lat życia nie powinno się liczyć. A to wychowanie miało swój wpływ na jej charakter. Wiele cech ma jednak wspólnych z matką, co powoduje różnego rodzaju zgrzyty ojca z córką. Seth jest, przede wszystkim, egoistką. Niemal wszystko robi dla siebie, ma serdecznie gdzieś innych. Nie obchodzi ją zdanie Raakiela (a przynajmniej tak twierdzi), nikomu nie pomaga, nic od nikogo nie chce. Jest też strasznie leniwa, najchętniej nie wychodziłaby z własnego pokoju. Raczej nie ma dobrych relacji z innymi, bo po prostu się nie stara. Żyje we własnym malarskim świecie, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że jednak przydaliby się jacyś znajomi, koledzy, przyjaciele, może nawet chłopak lub dziewczyna. Nie jest pewna czy woli układać sobie życie z przedstawicielem płci męskiej czy żeńskiej, dzięki wychowaniu przez ojca-geja nie ma absolutnie nic przeciwko homoseksualistom. Póki nie są dla niej wredni. Ale spokojnie, dla wszystkich jest wredna, jeśli ktoś jest taki dla niej. Podobnie jest w miarę przyjazna, jeśli przyjdziesz do niej z pozytywnym nastawieniem. Kocha zwierzęta, ale nie mogłaby mieć żadnego: jest bardzo nieodpowiedzialna i z pewnością zapomniałaby nakarmić pupila. Ale Seth nie jest takim złem wcielonym. Ma też dobre strony! Na przykład jest pilna i staranna, jeśli już coś robi. Niestety, nie ma talentu do nauki i chociaż chciałaby opanować choćby podstawy fizyki, astronomii czy mikrobiologii, po prostu sobie z tym nie radzi (może dlatego czasem Raakiel traci do niej cierpliwość). Ma milion pomysłów na minutę, ogromne poczucie humoru i dużo cierpliwości do innych, jeśli już nawiąże jakiś kontakt. Można jej zaufać, jeśli powierzy się jej jakiś sekret. Obietnic z reguły dotrzymuje, ale i tu są wyjątki. 

Umiejętności: Można byłoby tu zażartować, że do perfekcji opanowała podnoszenie ciśnienia ojcu, a także marnowanie farb i płótna, ale bądźmy poważni. 

>> telekineza - czyli zdolność do poruszania i przemieszczenia przedmiotów za pomocą siły woli. Seth odkryła ją dosyć wcześnie, dzięki czemu mogła poświęcić rozwojowi tej umiejętności wiele czasu. Znacznie poprawiła zdolność. Na spokojnie jest w stanie za pomocą woli podnieść ciężar do 80kg i przemieszczać go w promieniu 30m. Jeśli jest wściekła, jest w stanie zdziałać prawie dwa razy więcej, ale jednocześnie potrzebny jest do tego większy nakład energii; użycie telekinezy w gniewie kończy się więc skrajnym wyczerpaniem, nierzadko również krwotokami z nosa oraz bólem i zawrotami głowy. Ma nadzieję kiedyś dorównać ojcu i pracuje nad tym, czasem udaje jej się wyskoczyć poza swoje granice.

Talenty:  Nie można jej odmówić talentu do malowania. Namaluje niemal wszystko, co sobie dowolna osoba zażyczy i zdecydowanie zrobi to świetnie, choć czasem zajmie jej to dużo czasu. Potrafi malować także z pamięci, wystarczy, że przyjrzy się czemuś wcześniej dostatecznie dokładnie. Dobrze radzi sobie też z językami obcymi. W ogóle zdaje się być humanistką.

Historia: Seth jest dzieckiem z trzymiesięcznego związku Raakiela z kobietą, której imienia chyba już żadne z nich nie pamięta. Dostała męskie imię, bo matka chciała podkreślić, jak bardzo nie znosi swojej córki. Co prawda, pierwsze pięć lat życia spędziła właśnie z nią, ale w dniu piątych urodzin została zaprowadzona do domu Raakiela. Matka przedstawiła ją ojcu i po prostu zostawiła, mała Seth nigdy więcej jej już nie widziała. Przez pierwsze kilka lat była cichym dzieckiem, które starało się przypodobać ojcu - wiadomo, dzieci potrzebują uczucia i świadomości, że ktoś je wspiera. W miarę jednak jak dojrzewała, jej charakter zaczął się zmieniać. Odkryła też pociąg do sztuki. Ojciec nie był raczej zadowolony widząc, że Seth lepiej trzyma w dłoni pędzel niż długopis i że zdecydowanie woli namalować okładkę książki, niż zajrzeć do środka, żeby cokolwiek przeczytać. Okazało się także, że po Raakielu odziedziczyła telekinezę, którą starannie rozwijała, choć nieraz miała ochotę rzucić to w cholerę. W pewnym momencie mogła przynajmniej zwierzyć się komuś, bo ojcu nie potrafiła przyznać się do słabości. Chłopak Raakiela był bardzo pogodną osobą, na której można było zawsze polegać i to właśnie jego za przyjaciela uznała Seth. I właściwie nic więcej nie ma: piętnaście lat po zostawieniu jej u taty, Seth nadal u niego mieszka, powodując czasem małe spory, a innym razem prowokując go do śmiechu. I, co istotne, bardzo często wymykając się mimo lenistwa z domu.

Słabości: Chociaż jest malarką, jej skóra i układ oddechowy bardzo źle reagują na opary farb. Często ma przez to zaczerwienioną, podrażnioną skórę i oczy. Podobnie jak Raakiel, nie ma zbyt dobrej odporności, co kończy się wiecznym zakatarzeniem, kichaniem i parskaniem. Na szczęście, z reguły nie łapie żadnych chorób.

Ciekawostki:

~ często żartuje sobie, że dostała męskie imię, bo tatuś lubi chłopców ~

~ tak naprawdę nie miała nazwiska, ale przybrała Raakielson; uznała, że skoro ma męskie imię, to może zostać 'synem Raakiela' ~

~ lubi imprezować ~

~ choć wie, że ojciec nie przepada za żołnierzami, na złość jemu często mówi, że sama chciałaby żołnierzem zostać ~

*- wszystkie pseudonimy nadane jej przez ojca w ciągu życia

[KP krótka, lepiej poznacie Seth w wątkach.]

[KP] Raakiel

Portret (c) Raakiel (me)

All rights reserved

Basic Info

Imię: Raakiel
Wiek: 80 lat ziemskich
Płeć: Mężczyzna
Rasa: Człowiek (powoli zamieniający się w Emoryta)
Orientacja: Homoseksualny
Zawód: Mistrz psioniki. Nauczyciel elitarnej grupy psioników z Sieciowców i Gwiezdnych Wilków. Także kognitywistyczny naukowiec, biolog i fizyk kwantowy.

Wady i Zalety

Raakiel, od niepamiętnych czasów miał bardzo słabe zdrowie, i mimo postępu technologii, i medycyny, ów fakt nie zmienił się do dzisiaj. Psionik, jest w stanie rozchorować się od nagłego spadku temperatury, dlatego zawsze nosi przy sobie różnego rodzaju leki.

Nigdy też nie należał do tych otyłych czy umięśnionych. Ze względu na bardzo dobrą przemianę materii, nie jest w stanie przytyć, i co za tym idzie; nabyć masy mięśniowej, i siły z nią związanej.

Dzięki długim nogom, jest szybki na krótkich dystansach, acz na dłuższych jego zdrowie daje mu się we znaki. Mimo tego lubi biegać.

Raakiel posiada bardzo rzadki rodzaj pamięci; pamięć ejdestyczną*, z dodatkową możliwością przetwarzania zebranych schematów w nowe konfiguracje. Kiedy inni wyciskają siódme poty na siłowni, on woli podnosić intelektualną poprzeczkę poprzez dodatkowe nauki i pamięciowe wyzwania.

Dzięki szczepiące Ch.V1 zyskał dwie psioniczne umiejętności; telekinezę** i pirokinezę***, które (zwłaszcza tą pierwszą) rozwinął niemal do perfekcji.
Mimo tego ma swoje limity. W przypadku telekinezy jest to 150 metrów oraz 5 ton.
W przypadku pirokinezy, działa ona na 50 metrów i jest w stanie stłumić pożar w silniku towarowca.
Po przekroczeniu tych granic, Raakiel męczy się o wiele szybciej, zaczyna boleć go głowa, może nawet stracić przytomność, dostać krwotoku wewnętrznego lub guza mózgu, który rozwija się w tempie zależnym od naginanego limitu.
Powyższe stale są przez Raakiela rozwijane.

*Pamięć Ejdestyczna: Zdolność do odtwarzania złożonych obrazów, dźwięków i innych obiektów z bardzo dużą dokładnością. Wyobrażenie ejdestyczne to dokładne odzwierciedlenie danego obrazu, a podczas poruszania oczyma ich lokalizacja także zmienia się w wyobraźni

**Telekineza: Jedna z psionicznych umiejętności pozwalająca na poruszaniu przedmiotami siłą woli

***Pirokineza: Jedna z pisonicznych umiejętności pozwalająca na wpływanie na ruch cząsteczek molekularnych oraz ich prędkość, co skutkuje podniesieniem temperatury danego obiektu i/lub wznieceniem ognia

Wygląd

Raakiel, chociaż nie urodzony w bogatej, opływającej tytułami i herbami rodzinie, porusza się z dostojnością i gracją. Zawsze wyprostowany, z wysoko uniesioną głową, spogląda na wszystko i wszystkich ciemnymi jak noc, dużymi oczyma, często o chłodnym lub przemądrzalskim wyrazie.
Lubi podpudrować policzki lub podkreślić rzęsy, a w puszyste i kręcone włosy często wplata kwiaty, przez co zdarza się iż mylono go z kobietą.
Zwykle nosi się w płaszczach o usztywnianym kołnierzu, szytych na wiktoriańską modłę, acz zdarzają mu się bardziej zwiewne i kobiece kreacje. Często też eksponuje długie i proste nogi, chodząc w butach na lekkim obcasie.

Charakter


"Widziałam go tylko parę razy i ani razu nie zamieniłam z nim słowa. Nie podoba mi się, jak patrzy na ludzi w okół, z taką wyższością i dystansem. Zupełnie jakby otaczali go sami idioci."

Raakiel zawsze ma coś do powiedzenia, a kiedy milczy to zwykle obserwuje otoczenie aby móc wyciągnąć z niego wnioski i wyprowadzić swoją teorię. Wiecznie czujny, kocha grać w dedukcyjne gierki i jest całkiem dobry w te klocki. Lubi wiedzieć wszystko i o wszystkich, lecz jednocześnie nie należy do osób towarzyskich. Często izoluje się od reszty, woląc spędzić wolny czas przy książce i kominku, niż w klubie przy drinku.

"Wiem tylko tyle, że to pedał, co z resztą widać na pierwszy rzut oka. Tak się panoszy, że nic tylko zwołać chłopaków i wprać cieciowi, że pedalstwo szerzy, zamiast być normalnym, porządnym obywatelem. Ale go nie tykamy, bo suczysyn miotnąć człowiekiem o ścianę umie, bez kiwnięcia palcem."

Jest gejem i się tego nie wstydzi, co widać w stylu jego bycia. Dobrze wie, że z wyglądu przypomina kobietę i w pewnym sensie naśladuje płeć piękną z zachowania. I chociaż nigdy nie ucieka się do przemocy, przyparty do muru i zmuszony do samoobrony jest skłonny wyrządzić komuś trwałą krzywdę.

"Jest bardzo ambitnym człowiekiem. W swojej klasie wymaga maksimum skupienia. Jeśli mu nie podpadniesz, potrafi być naprawdę sympatyczny, chociaż nawet wtedy ciężko do niego "dotrzeć". Ja tam go lubię, nie ważne co ludzie gadają."

Imponują mu jedynie wyedukowani ludzie, o silnej osobowości i psychice. Nie przepada za żołnierzami, większość z nich postrzegając jako głupie, puste marionetki wykonywujące każdy rozkaz. Od wszelakich problemów ucieka w naukę, poświęcając jej maksimum swojego czasu i życia prywatnego.

"Nie znam go, ale wygląda na bardzo samotnego i smutnego człowieka. Co się dziwić, jak ponoć ma więcej wrogów niż przyjaciół."

Jak każdy człowiek posiada swoje lęki. Poza śmiercią i przemianą w Emoryta, panicznie boi się zakochać, i być kochanym. Ilekroć znajomość zbacza z torów przyjaźni na głębsze wody, ucieka zrywając kontakt z daną osobą.
Jednakże, jeśli kogoś lubi troszczy się o nią/niego, zwykle bywając w jej/jego towarzystwie nieco swobodniejszym i pogodnym, niż jak wśród obcych.
Jedynym wyjątkiem od reguły "kochasz mnie, więc wypierdalaj" jest jego córka Seth. I chociaż na co dzień tego nie okazuje, Seth jest oczkiem w głowie swojego ojca.

"Mały, zawadiacki skurwysynek plączący się pod nogami."

Nawet jeśli dobrze go poznasz, nie raz może cię zaskoczyć. Nie należy do tych, co nagle wybuchają bezpodstawną złością, aczkolwiek nigdy nie wiesz co siedzi lub co przyjdzie mu do głowy.

 Mieszkanie

Mieszkanie Mistrza Psioniki jest przesiąknięte swoistym klimatem. Już u samego progu czujesz wyraźną, silną więź z minionymi świetnościami, świętej pamięci Ziemi. Czarna podłoga lśni perłowym poblaskiem, odbijając hologramowy widok wymarłej już natury. Zwykle jest to górski krajobraz, względnie las lub kwiecista łąka. Z unowocześnionego gramofonu sączy się lekka, klasyczna muzyka; najczęściej Mozart.

Przestronny salon połączony jest z kuchnią, a oddzielony podłużnym blatem wykonanym z marmuru. Z wnęk w szafce na wina wyglądają nieśmiało szerokie zakrętki słojów wypełnionych najróżniejszymi herbatami i ziołami. Jedno jest pewne; w tym domu nie uraczysz chociażby kropelki alkoholu czy innej szkodliwej używki.

Salon posiada także pozbawiony fasady kominek i piec żeliwny, przed którymi rozpościera się łaskoczący w stopy dywan, a obok niego stoi grecka leżanka z małym, szklanym stoliczkiem na kawę, na którym prawie zawsze stoi kubek z parującą herbatą. Lecz to książki są największą dumą tej części mieszkania. Tak, najzwyklejsze w świecie, pozbawione hologramowych wyświetlaczy książki. Zwrócone grzbietami, posegregowane alfabetycznie wedle autorów, odkurzane i przecierane ściereczką każdego dnia, są oczkiem w głowie swojego właściciela, który uwielbia co wieczór przed snem wybrać jedną z nich, usiąść przed kominkiem na leżance i zagłębić się w lekturze. Tak jak robiono to dawniej. Każdy dobrze wie, że Raakiel gotów byłby zabić za co poniektóre egzemplarze, które zaginęły po destrukcji Ziemi.

Salon posiada także małą tajemnicę. Po wystukaniu kodu na panelu obok telefonu i domofonu, podłoga przekształci się w.. bieżnię. Najchętniej wykorzystywana przez właściciela rano po przebudzeniu się, bądź w chwilach, kiedy najprościej w świecie ma ochotę rozwalić komuś łeb.

Dalej, w hologramowych bądź koloru kości słoniowej ścianach majaczą trzy drzwi. Te po lewej prowadzą do sypialni z dużym łóżkiem, nad którym w ścianę zostało wbudowane terrarium. Mieszka w nim ulubieniec i jedyny stały towarzysz Raakiela; biało-złoty (odmiana„david greens champagne ringer”) pyton królewski. Prócz tego, sypialnia wyposażona jest w garderobę oraz łazienkę o głębokiej wysokich lustrach i głębokiej wannie obudowanej drewnem, z możliwością przeistoczenia całej łazienki w saunę parową. W umieszczonych w ścianach szafkach pełno jest słoiczków z różnorakimi kremami, lekami i płynami do kąpieli.

Natomiast drzwi po prawej prowadzą do pokoju, w którym właściciel spędza najwięcej czasu; szklarni. Pomieszczenie to wypełnione jest kopułami i kulami, w których Raakiel hoduje wszelakiej maści kwiaty i zioła. Wśród wielu Ziemskich gatunków trafisz na te wymarłe jak i te pozaziemskie. Są tu kwiaty, grzyby, drzewka, rośliny mięsożerne, toksyczne i trujące, ozdobne, przeznaczone do konsumpcji (chociażby parę odmian herbaty), i wiele innych. Niewątpliwie jest to największe pomieszczenie w całym mieszkaniu, dodatkowo wyposażone w przyciemniane lampy emitujące różnego rodzaju światło czy ciepło, w zależności od potrzeb rośliny. Stanowisko pracy odznacza się prostymi, metalowymi szafkami zapełnionymi narzędziami, odżywkami roślinnymi, różnymi rodzajami ziemi oraz małym zestawem laboratoryjnym, mogącym swobodnie przeprowadzać drobne, biologiczne eksperymenty. W pokoiku obok, który zapewne miał niegdyś służyć za drugą łazienkę, psionik urządził sobie większe laboratorium chemiczne, w którym też hoduje myszy i szczury dla swojego węża oraz mięsożernych, drapieżnych roślin.

Ostatnie z nich przynależą do pokoju 20-letniej córki Raakiela (tak, dobrze czytasz, on ma córkę). Pokój Seth jest dosyć osobliwym miejscem. Dwie ściany pomalowane są na turkusowo, a dwie na limonkowo. W kącie stoi duże łóżko przykryte szarym kocem upapranym chyba wszystkimi kolorami farby. Na podłodze leży mnóstwo kartek ze szkicami, ubrań w rażących barwach. Znajdą się nawet płótna. Na ścianach dziewczyna rozwiesiła swoje rysunki, w których łatwo jest doszukać się motywów związanych z różnymi mitologiami. Ogólnie pokój można opisać trzema słowami: bajzel na kółkach.

 Historia

Rok 2162 - Narodziny Raakiela. Jest jedynym synem Margaret i Dave'a.

Rok 2168 - Śmierć Margaret.

Rok 2169 - Odebranie praw rodzicielskich Dave'owi i przeniesienie Raakiela do domu dziecka.

Rok 2179 - Ucieczka Raakiela z domu dziecka i dostanie się na Uniwersytet Nauk Wyższych, w kierunku Kognitywistyka Nowoczesna oraz dwóch dodatkowych kierunkach; Biologia Współczesna i Nowoczesna, Fizyka Ogólna i Kwantowa

Rok 2185 - Rozpoczęcie pracy w Międzynarodowym Laboratorium Genetycznym, w dziale Kognitywistyka Przyszłości

Rok 2202 - Otrzymanie szczepionki Ch.V1 i przedostanie się na statek Nobulus 71

Rok 2207 - Otrzymanie tytułu Mistrza Psioniki

Dodatkowe


Wąż o imieniu Draco, często gęsto gości na ramionach swojego właściciela. Przed zamarznięciem chroni go termiczna obróżka.

Raakiel trzyma pod łóżkiem tekturowe pudło, w którym trzyma pamiątki po osobach, które coś dla niego znaczyły a odeszły. Mimo iż w ogóle do niego nie zagląda, nie ma serca ich wywalić.

Oprócz psioniki i funkcji umysłu, interesuje się także: historią naturalną, filozofią, biologią i mikrobiologią, medycyną, ogrodnictwem i botaniką, astronomią, ziołolecznictwem, obcymi formami życia, językami wymarłymi jak i współczesnymi, fizyką.

Był w związku ze zmarłym trzy lata temu John'em Windstone'm, przynależącym do oddziału "Czaszek"

Dwadzieścia lat temu, Raakiel postanowił spróbować związku heteroseksualnego, po którym stwierdził, że to jednak nie dla niego. Z tego krótkiego, trwającego ledwo trzy miesiące związku powstało dziecko, które ostatecznie w wieku pięciu lat trafiło do niego na wychowanie.

Muzyka

Placebo - Running up that hill
Flyleaf - Circle
Maroon 5 - Maps
Biffy Clyro - Opposite
Mummford & Sons - Broken Crown
LORDE - Everybody wants to rule the world
Icon For Hire - Get well
KoRn - Hater

[KP] Nolan Hocherman

Imię: Nolan
Nazwisko: Hocherman
Pseudonim: Ace
Płeć: Mężczyzna
Rasa: Ziemianin (powoli przemieniający się w Emoryta)
Wiek: 28 lat Ziemskich
Zawód: Pilot myśliwców i fregat Gwiezdnych Wilków/Kapitan oddziału "Czaszek"

Wygląd:

Nolan Hocherman. Wiele ludzi czuje strach, wchodząc samotnie do kiepsko oświetlonego tunelu metro. W końcu było to popularne miejsce wszelkich rzezimieszków, lubujących się w kradzieżach czyiś rzeczy. Mimo, że trend ten został przez Róg Obfitości zdjęty, uczucie pozostało. Paniczne przerażenie, gdy akurat podczas naszego spaceru, jakiemuś niedorajdzie przyszedł ten sam pomysł. Lecz jak bardzo wielki odczuje się strach, gdy zobaczy się prawie dwumetrowego, sięgającego stu dziewięćdziesięciu pięciu centymetrów mężczyznę, o bladej jak śnieg skórze. Mina z typu "odezwij się, a zajebie jak psa". W przypadku lepszego humoru "może się z Tobą zabawię?" z akompaniującą krzywizną ust szyderczego uśmiechu. Wyglądem może przypominać nieco chorego, lecz nikt, absolutnie nikt nie będzie miał zamiaru zapytać się czy wszystko w porządku. Sama groźna mina może i by nie podziałała na większości śmiertelników. Lecz wystarczy przeanalizować jego aparycje. Dość ostro wyrysowane rysy twarzy. Lekko wysunięta kość brody. W miarę głęboko osadzone oczy, których kolor można przyrównać do czerwonych świetlówek. Smoliste włosy. Blizna przechodząca nieco przez  czoło i łuk brwiowy. Dodawała uroku, szczypty zadziorności. Dziwne uczucie, jakby jego spojrzenie wywiercało dziurę w duszy i przenikało do najgłębszych jej zakamarków. Wyraziste żyły. Przystojny i przerażający za razem. Schodząc w dół wzrokiem z jego twarzy, dostrzec można umięśnienie. Pasujące do jego wzrostu i złowrogiej postury. Dłonie poniszczone przez trudy cięższego życia. Bez problemu można stwierdzić, że posiada doświadczenie w walce wręcz. Gdyby natrafić na niego w cieplejsze dni, dostrzegłoby się na jego ciele wiele blizn. Począwszy od cięć, kończąc na popaleniach i bliznach po pociskach. Więc ostatnie, co Ziemscy śmiertelnicy by pragnęli, to spotkać Nolana Hochermana w tunelu metro po zmroku.

Charakter:

Charakter? Żołnierza, który swe zasługi zawdzięcza depresji? Dla normalnego człowieka, wręczenie medalu za dobrze wykonaną misje jest czymś wielkim, sprawiającym radość. Nolan Hocherman z niechęcią przyjmując złote przedmioty, potrafił je najzwyczajniej wymienić na coś mniej wartościowego. Narkotyki, przeróżne używki. Nie ceni swojego życia. Wybiera zawsze najbardziej ryzykowne dla niego rozwiązania. Podciąć sobie żył nie podetnie. Zawisnąć nie zawiśnie, lecz nie ma nic do śmierci poprzez wlecenie w kogoś swoim myśliwcem. Wykonał taki zabieg. Niestety, przeżył. Na dodatek bez odniesienia poważnych obrażeń i zniszczeń swojego statku. Ktoś chciał mu pomóc w jego problemach? Było kilka śmiałków, lecz gdy tylko ochotnicy mieli coś poświęcić, uciekali z podkulonymi nogami. Dlatego Ace raczej nie polega na ludziach. Woli siebie i wierzy tylko i wyłącznie w siebie. Nie ufa. Kłamie gdy kogoś nie lubi. Jest szczery dla osób, które darzy jakimś szacunkiem. Jednakże u niego o zdobycie takowego jest diabelnie trudnie. Z reguły jest dość niedostępny. Siedzi we swej umysłowej samotni, a gdy ktoś zaburzy jego spokój, potrafi warczeć i gryźć. Rzadko miewa dobry humor, jednakże widzenie go w takim stanie jest niebezpieczne. Podjarany Nolan, naładowany pozytywną energią to Nolan, który przestaje respektować jakiekolwiek zasady, kodeksy czy reguły panujące na statku. Rozkazy? Odwrót? To taka zupa z Azji? To dobrze, bo jej już nie ma. Fuck the rules. Czując się dobrze we swym statku, niszcząc oddziały wroga, trudno będzie go oderwać od ulubionego zajęcia. Niczym dzieciaka od ulubionych słodyczy. Na szczęście, posiada szczyptę racjonalnego myślenia. Czasem, widząc że sytuacja nawet i go przytłacza, taktycznie może wróci się do bazy. W szczególności, gdy na tyłach słyszy rozżalonego, płaczliwego nawigatora, doprowadzającego go do szewskiej pasji.

Technologia:

Nolan nie to, że nie lubi psioniki. Lubi ją, ale używanie swojego umysłu do przesuwania przedmiotami mu nieszczególnie pasuje. Wystarczy mu faza po ulepszonym LSD. Tam nawet tworzy tornada dzięki swej wyobraźni. Gdyby połączył narkotyki z takimi zdolnościami, mógłby zostać wyrzucony z Nobulusa-71 za wyrżnięcie w pień wielu niewinnych cywilów. Jest tego świadomy, dlatego mówi "nie" mimo wielu propozycji. Lecz zamiast tego, Ace wymyślił ciekawsze rozwiązanie. Jako jeden z nielicznych, posiada moduł "Zabójcy Bogów MK3". Jeden z najbardziej skutecznych technologicznych gadżetów. Pozwala on na wyłączenie czyiś zdolności opartych na potędze umysłu. Mózg psioników wypuszcza z siebie specjalne fale mózgowe (nie spotykaną w innych ziemskich mózgach), nazywające się falami "omega". Zabójca Bogów pochłania ją i całkowicie niweluje w odległości 30 metrów. Oznacza to, że delikwent o mocach psychotycznych, chcąc użyć telekinezy bezpośrednio na takim Nolanie, nie zdoła go nawet podnieść. To samo tyczy się reszty psionicznych umiejętności. Jeśli Zabójca Bogów MK3 jest włączony, osoby używające potęgi swego umysłu będą musiały trzymać się na baczności.

 

Talenty:

Kto jak kto, ale Nolan mógłby być uznany za pracoholika. Większość swojego dorosłego życia poświęcił na symulatorach statków kosmicznych. Nie na piciu alkoholu jak co poniektórzy jego rówieśnicy. Lecz traktował to zajęcie raczej jako rozrywka. Miał dar, smykałkę do statków powietrznych. Wychodził z najgorszych opresji, gdzie nawet jedni z najlepszych poddawali się. Był prawdziwym asem przestworzy. Stąd też jego ksywa, Ace.

"W ryj dać, mogę dać" mówiło ponoć stare porzekadło Japiniusza. Nolan z pewnością mógł. Jako mężczyzna posiadający mięśnie, dla którego cały świat jest wrogiem, trenował. Traktował to osobiście. Jako zadanie. Jeśli chce przeżyć w dżungli zwanej życiem, musi być mocny, silny. To oto motto życiowe sprawiało, że stale dążył co swojego samodoskonalenia się. Osiągnął solidną podstawę. Doszedł do wyśmienitego poziomu. Potrafi walczyć, nie tylko pięściami, ale też nogami, bronią palną, bronią laserową. Dopasowanie się do bitwy opanowany do kryteriów komandosów. Nic dodać, nic ująć. Maszynka do mielenia mięsa, zdolna poradzić sobie z przewyższającym go w aspektach siły, zwinności i inteligencji. Wytrenowana bestia.

Słabości:
Zmiana w Emoryta nie przebiega tak, jak w większości przypadków. Kilka dni, ciach, zmiana skóry i innych rzeczy, by otrzymać rasowe bonusy. Niestety, przyjęcie leków tamujących przemianę źle podziałało. O wiele gorzej. Zamiast zatrzymać proces, spowolniły go, zmieniając na prawdziwe, codzienne katusze. W dodatku przez kilka nieokreślonych lat. Codzienne kasłanie krwią, z dnia na dzień zresztą zmieniającą kolory. Wymiotowanie. Trudności z koncentracją. Wymiana wszystkich objawów, które były zapisane na ulotce APAP'u z Polski. Istne przekleństwo, które podlega swoim własnym widzimisię.


Historia:
2214 - uroczy skurwysyn przybywa na świat, zostając nazwany przez rodziców Nolan.
2222 - Pan Hocherman, czyli ojciec Nolana, otrzymuje status M.I.A. (Missing in Action).
2223 - Pani Hocherman nie wierząc w powrót swego męża, popełnia samobójstwo. Nolan trafia do sierocińca.
2225 - słodka para Emorytów dokonuje adoptacji Nolana.
2229 - do krwiobiegu Nolana trafia krew Emorytów, która rozpoczyna przemianę. Niestety, leki nie działają odpowiednio na jego organizm. Dodatkowo, Nolan zostaje przeniesiony do szkoły dla trudnej młodzieży przez zabójstwa, które dokonał.
2230 - Nolan przez zbyt agresywne nastawienie, trafia do specjalistycznej szkoły wojskowej, zwącej się "Ostatnia nadzieja". Uczy się w tym miejscu pilotażu myśliwców i fregat, jak i samoobrony.
2232 - Nolan zostaje przydzielony do jednostki Gwiezdnych Wilków na stanowisko pilota. Wyrusza w pierwszą misje, z której też powraca. Otrzymuje pseudonim "Ace" za zlikwidowanie wielu jednostek wroga w ekstremalnych warunkach, uchodząc z życiem.
2233-2242 - ekspansja Nolana. Awans na kapitana "Czaszek", czyli oddziałowi Gwiezdnych Wilków. Liczne nagrody za heroizm, oddanie imperatorowi i skuteczne działanie na polu walki.

Rasy - ludzie

Nazwa rasy:
Ludzie, Ziemianie, Marsjanie.
Galaktyka:
Xanthar-1.
Układ planetarny: 
Premius-7 (dawniej Układ Słoneczny).
Planeta matka: 
Ziemia.
Opis planety matki:

Cykl przebiegu jednego, całego dnia trwa dwadzieścia cztery godziny. Pełen obrót wokół słońca aż 365 dni. Przepiękna, błękitna kula z zielono-brązowymi elementami, niekiedy nawet i białymi. Z naturalnym satelitą w postaci księżyca. Temperatura, w zależności od położenia, waha się od -40 stopni do 40 stopni Celsjusza. Zamieszkała przez rasę ludzką. Warunki do życia zatem miała idealne. Tlen, potrzebny do życia. Wodę, która pokrywała ją w większym stopniu i powierzchnie, po której stwory lądowe mogły się przemieszczać. Niektóre z terenów były pokryte prześliczną, zieloną roślinnością, tworząc idealnym ekosystemem do życia dla zwierząt. Jednakże nie wszędzie było tak pięknie, jak na zielonych połaciach. Trafiały się też miejsca, gdzie roślinność nie miała racji bytu, albo z ledwością trzymała się kiepskiego gruntu. Mowa tutaj o pustyniach, jak i lodowych terenach. Planeta Ziemia od zawsze była w interesujący sposób różnorodna. Dlatego też dość trudno byłoby opisać gatunki zwierząt i roślin, które na każdym z terenów musiały się przystosować do panujących tam warunków. Wymienienie ich wszystkich graniczyłoby z trudem, a przez dość pozytywne do tego warunki, stale się rozwijają, tworząc kolejne wcielenia, jakie ludzie musieli w jakiś sposób nazwać. Niestety, planeta Ziemia została zniszczona przez swoją własną rasę i nie jest już możliwe dowiedzenie się o jej skrywanych tajemnicach.

Opis wyglądu rasy:

Ludzie różnią się oczywiście ze względu na płeć. Dzielą się zatem na mężczyznę i kobietę. Ich okres dojrzewania trwa aż osiemnaście lat. Ich wysokość mieści się w granicach od stu pięćdziesięciu do dwustu dziesięciu. Kolor skóry, w zależności od miejsca w którym żyją, może przybrać barwę mocnego brązu, lekkiego brązu, lekkiego żółtego zabarwienia i standardowo, bladego różu, którego jest najwięcej. Oddziaływanie na słońcu sprawia, że ich skóra ulega drobnym zmianom i brązowieje, lecz w przeciwieństwie do człowieka urodzonego naturalnie z mocno brązową skórą, białoskórzy utrzymują taki efekt tylko przez pewien czas. Mają jedną parę rąk, jak i nóg. Jedna dłoń ma pięć palców, z czego jeden z nich stanowi kciuk, umożliwiający efektowne władanie narzędziami. Pięć palców i jednej stopy pozwalają na lepsze utrzymanie się terenu. Mężczyzna, jak i kobieta posiadają włosy na głowie, których często używają do uwodzenia osobników płci przeciwnej. Jednakże mężczyźni posiadają ich często znacznie więcej, w zależności od genów, ich włosy nie tylko mogą rosnąć na głowie, ale także na klatce piersiowej. Mięśnie niestety nie są od urodzenia mocne, zdolne do przetransportowania ciężkich obiektów z jednego punktu do drugiego. Ukształtowanie ich w rasie ludzkiej jest procesem bardzo długim. Niestety, ludzkie mięśnie nie są zbyt mocno skompresowane, dlatego potrzebują większej powierzchni na ciele, co stanowczo wpływa na wygląd jednostek ludzkich. Kości, tak jak zresztą skórę, mają dość delikatną. Słuch, zmysł węchu, widzenia i smaku przez lata ewolucji niezwykle mocno się zatarły, będąc wręcz imitacją. Ludzkie oczy mogą przyjąć kolor błękitny, zielony lub brązowy, a ich źrenica zawsze jest okrągła, reagująca na światło.

Opis umiejętności rasy:

Ani Marsjanie, ani Ziemianie nie mają szczególnych umiejętności, którymi mogliby się pochwalić poza technologią. Jednakże w wyniku utworzenia CH.V1, okazało się że szczepionka, która była ponoć wadliwa, miała też ciekawe atuty. Raz na milion przypadków, powodowała ona małą mutacje, zwiększając nieco siłę umysłu. Dzięki temu, niektórzy z tychże ludzi otrzymywali zdolności psioniczne, polegające na wykorzystaniu właśnie swego mózgu. Mogli otrzymać umiejętność telekinezy, dzięki której przemieszczanie przedmiotów z jednego krańca pomieszczenia na drugi nie było problemem i nie wymagało nawet kiwnięcia palcem. Inni dostawali od szczepionki talent do pirokinezy, czyli zwiększenie temperatury obiektu, władanie ogniem. Było też tego przeciwieństwo, czyli kriokineza, pozwalająca na zamrażanie. Kolejną możliwością była hydrokineza, pozwalająca na manipulacje wodą, elektrokineza i tworzenie błyskawic. Biokineza, niezwykle rzadka, ale spotykana, za pomocą której można było zmieniać czyiś kod DNA. Aerokineza, inaczej kontrola nad powietrzem. Fani X-Men'ów pragnęliby pewnie też otrzymać moc magnetokinezy, czyli kontroli nad magnetyzmem.
Limity były zależne jedynie od ciała takiej osoby oraz siły umysłu.
Psioniczne umiejętności można było też nabyć poprzez implanty. Jednakże ważną rzeczą było, by osoby posiadające te umiejętności dzięki CH.V1 nie tknęły specjalnych urządzeń. Bowiem te osoby posiadały już potężny talent, a zwiększenie ich możliwości sprawiało, że 100% przypadków przy użyciu zdolności kończyło się zgonem.

Ostatnią zaletą CH.V1 tkwiła w wadzie. Czyli przemianie w przypadku kontaktu płciowego lub trafienia do układu krwionośnego człowieka krwi obcego. Zmiana mogła być cofnięta dzięki medycynie przez najbliższe 24 godziny od "zarażenia się". Jednakże jeżeli wprawny lekarz kontrolował proces przemiany, mogło się to opłacić. Człowiek taki, nie zmieniając się całkowicie w obcą rasę, a często nawet i prawie w ogóle dzięki kontroli, mógł otrzymać dodatkowe zdolności. Co prawda, odrobina zmian w wyglądzie była, ale dotyczyła ona określonych (dla zdolności), często niewidocznych na ciele zmianach. Zdolności tyczyły się tego, co potrafiła dana rasa. Gdy obcy potrafił zmieniać swoją krew na włócznie, człowiek wtem otrzymywał tę samą umiejętność.

Opis postępu technologicznego:

Na początku ludzie biegali z toporami i nieco... topornie zabierali się do wyjścia ze swej epoki kamienia łupanego. Na szczęście później stanowczo przyspieszyli i wraz z nastaniem wieku 2202, coś takiego jak broń palna przestała mieć racje bytu, zważywszy na to, że ich broń laserowa praktycznie nie miała odrzutu. Rasa ludzka specjalizuje się głównie w przemyśle, na drugim miejscu znajduje się medycyna, na trzecim rzemiosło wojenne, a na ostatnim przekłada całą resztę. Zatem, przemysł. Wszedł on w bardzo wysoki poziom. Ludzkość w sumie przestała interesować się nadto palnikami laserowymi, gdyż były one dość toporne w użyciu. W szczególności, jeśli do zabawy mamy coś takiego, jak pirokinezę, pozwalającą na rozgrzanie jakiegokolwiek metalu o wiele szybciej, niż w przypadku plazmy. Dlatego też na masową skale zaczęto wytwarzać rękawice, pozwalające na władanie tym żywiołem z dodatkiem specjalnego układu "celowania" w postaci holograficznego okularu, przeznaczonego tylko na jedno oko. Wystarczyło umiejscowić odpowiednio  ramię okularu na uchu i kliknąć odpowiedni przycisk, by zaraz móc bez większego wykształcenia i umiejętności, ciąć, spawać i podgrzewać metal do odpowiedniej temperatury. Oczywiście, w przemyśle też potrzebne jest transportowanie wielkich, ciężkich przedmiotów. Nie trudno się zatem domyślić, że rękawica o mocy telekinezy została wrzucona do zestawu budowniczych.  Więcej miejsca na magazynie, gdy coś takiego jak palety przestało mieć znaczenie, a ciężkie sztaplarki zniknęły z obiegu. Chyba, że coś było naprawdę wielkim obiektem do transportu. Rękawice miały określoną ilość mocy, która regenerowała się wraz z czasem dzięki specjalnemu generatorowi. Jednakże to w końcu rok 2202. Nie wszystko muszą szczególnie wykonywać ludzie, aczkolwiek warto by było, gdyby nadzorowali pracę swoich pobratymców. Roboty skutecznie zwiększały szybkość wznoszenia struktur i pozwalały na skuteczną eliminacje problemów, związanych z ewentualnymi dziurami w statku. Gdzie człowiek musiał najpierw nałożyć na siebie gruby skafander i zapewnić sobie odpowiednią butle z tlenem, tak robot po prostu podfruwał do zniszczonego elementu i go naprawiał. Każdy z był wspomagany w technologię "Róg Obfitości", który pozwał na tworzenie dowolnych przedmiotów z bazy danych. Gdy pięćdziesiąt lat temu tworzenie specjalnego statku transportowego trwało pół roku, z aktualną technologią wymagało to jedynie kilka dni.

Medycyna też poszła do przodu. Lekarstwo na raka było możliwe, demencje starczą eliminowało się w kilka chwil, a gdy ktoś narzekał, że ma zmarszczki, można było przywrócić blask twarzy jak za dawnych, dobrych lat. Wymiana organów też nie stanowiła problemu. Było to niezwykle proste dzięki różnym technologią. Utworzenie serca czy śledziony wymagało jedynie kliknięcia kilku przycisków. Wstawienie odpowiedniej części ciała do chorego też nie było problematyczne. Wystarczyło znać komputer, a lasery i metalowe palce robota wykonywały odpowiednią, zaprogramowaną przez lekarza czynność. Mózg nieco się postarzał? Wystarczyło wstrzyknięcie specjalnej substancji, regenerującej neurony. Niektórzy jednak czasem odrzucali na przykład przyszyte ręce. Nerwy nie były możliwe do odratowania i tak dalej. Jednakże, czy to sprawiało problem dla aktualnych lekarzy? Odpowiedź brzmi nie, aczkolwiek ludzie, którzy utracili część swojego ciała, nie odzyskają jej w takiej formie, jakiej by pewnie oczekiwali. Zamiast tego są protezy. Metalowa noga jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a fakt, że dzięki niej biega się o przynajmniej 20% szybciej, świadczy chyba o dobrym wyborze. To samo tyczyło się rąk czy oczu. Wielu przez to ludzi przechadzało się po ulicach, mając różne protezy. I to nie przez fakt aż tak tragicznych losów. Po prostu były wydajniejsze od ludzkich części ciała. Ogólnie, dzięki medycynie, jednostka ludzka mogła żyć przez setki lat, a długość życia stanęła na 200-250 latach.

Wojenne zabawki to coś, co ludzie uwielbiają najbardziej. Aczkolwiek wraz z wymyśleniem laserów i broni laserowej, która w sumie odrzutu nie posiadała, posmutnieli. Jednakże nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Dalej było to coś, co mogło zabić, więc jest cool. Pistolety, karabiny szturmowe, snajperskie, lekkie karabiny maszynowe, ładunki wybuchowe. Wszystko to zostało zmodyfikowane z palnej, na laserową. Zabijanie celów z odległości kilku kilometrów, będąc wspomagany w specjalne rękawice stabilizujące i holograficzny wspomagator namierzania, stało się niezwykle proste. Nawet dzieciak z taką technologią mógłby zostać zabójcą, o ile utrzymałby ciężar rękawicy i karabinu. Kamizelki kuloodporne przestały mieć racje bytu przez fakt, że zwyczajny pistolet laserowy potrafił się przez nią przebić, i to bez najmniejszego problemu. Ludzie szukając rozwiązania, wymyślili pole odbijające. Nie dość, że tym razem wystarczyło mieć małą kostkę dołączoną do pasa, co zaoszczędzało miejsca, to jeszcze nie pociliśmy się i nie wyglądaliśmy jak durnie w garniturach, starając się schować kevlar pod ich osłoną. A im bardziej ludzie interesowali się tematem wojennym, tym straszniejsze bronie wymyślali, takie jak Wielkie Działo Hadesu. Na poziomie grawitonów oraz antymaterii, siała ona totalne spustoszenie, mogąc wystrzelić promień i zniszczyć bezpowrotnie i nawet bez problemu czyjąś planetę. Zresztą, zademonstrowano siłę działa na swej planecie. Kolejnym z wojskowych wynalazków, lecz pasujących i do medycyny, weszły nanoboty. Są to bardzo małe roboty, które pozwalają na regeneracje ran. Wstrzyknięcie kilka miligramów do krwioobiegu pozwalało na prawie momentalne zwiększenie swego procesu regeneracyjnego swojego ciała. Po kilkunastu sekundach, rana postrzałowa zasklepiała się. Oczywiście, jeżeli chodzi już o zniszczenie kości, wymagało to o wiele więcej czasu, i o wiele więcej strzykawek, gdyż nanoboty działały tylko przez 20 sekund. Zbyt wielka ilość nanobotów we krwi też nie była dobra, ponieważ powyżej czterokrotnego użyciu całej dawki we strzykawce, zaczyna ona powodować zakrzepy, najczęściej kończące się śmiercią. Po czterokrotnym użyciu nanobotów, należy poczekać albo przynajmniej 6 godzin, by małe roboty zdążyły przetransportować się i uciec drogą moczową podczas odcedzania kartofelków, lub zwrócić się do lekarza. Jeszcze jednym z ciekawych wymysłów było pole maskujące. Wystarczyło obłożyć się specjalnym materiałem, który działał na bazie miliona kamerek, ukazując równocześnie obraz. Prosta sztuka iluzjonistyczna, ale jakże potężna.

Co do innych cudeniek technologicznych, można dać baterie bezpiecznej antymaterii. Takie baterie zasilają każde mieszkanie, o ile jest ono zamieszkałe, khehe... Mają potężną moc i są w stanie zasilić na pięć lat pomieszczenie, w których jest telewizor holograficzny, dziesiątki komputerów i urządzeń multimedialnych, żarówki najwyższej jakości, kuchenka elektryczna z lodówką, jakimś jeszcze innym sprzętem, wymagającym dość dużej ilości prądu i tak dalej. Kolejnym z wynalazków są pojazdy latająco-lądowe, czyli samochody, działające na zmienianiu swojego pola grawitacyjnego. Jednakże to nie było jedyne ich usprawnienie. Teraz każdy człowiek, nie ważne czy mały, czy duży, czy zrobił prawo jazdy, czy też nie, mógł mieć taki pojazd. Nawet mógł go używać. Jedyna różnica między posiadaniem prawa jazdy a jego nie posiadaniem było używanie kierownicy. W przypadku braku uprawnień, trzeba było dać rozkaz inteligentnemu robotowi, który transportował nas w odpowiednie miejsce. Lecz to były z góry określone tory jazdy, przez co można było trafić na korki. Dlatego dzięki nowym czasom, nikt nie miał problemu z transportem w określone miejsca.
Inne:

Wchodzą w skład Rady Wielkiej Dwunastki i przynależą do ras wyższych.